Nadroparina wapniowa

Nadroparina wapniowa to heparyna drobnocząsteczkowa o działaniu przeciwzakrzepowym. Hamuje krzepnięcie krwi poprzez aktywację antytrombiny III, co zapobiega tworzeniu się skrzepów. Stosuje się ją w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz w leczeniu zakrzepicy żył głębokich. Charakteryzuje się większą biodostępnością i dłuższym czasem działania niż heparyna niefrakcjonowana.

Nadroparina wapniowa występuje w lekach na receptę w postaci gotowych do wstrzyknięcia strzykawek jednorazowych. Dostępna jest w różnych stężeniach, najczęściej w ampułko-strzykawkach zawierających roztwór do iniekcji podskórnych. Produkty te są przeznaczone wyłącznie do użytku medycznego i wymagają przepisu lekarza oraz odpowiedniego przeszkolenia w zakresie techniki podawania.

Dawkowanie nadropariny wapniowej zależy od wskazania i masy ciała pacjenta. W profilaktyce zakrzepicy typowa dawka to 2850-3800 jednostek anty-Xa raz dziennie podskórnie. W leczeniu zakrzepicy dawka wynosi około 85 jednostek anty-Xa na kilogram masy ciała dwa razy dziennie. Dokładne dawkowanie zawsze określa lekarz na podstawie stanu klinicznego pacjenta i wyników badań laboratoryjnych.

Nadroparina wapniowa jest przeznaczona dla pacjentów wymagających profilaktyki lub leczenia zakrzepicy żylnej. Stosuje się ją u chorych unieruchomionych, po zabiegach chirurgicznych, w stanach zwiększonego ryzyka zakrzepowego oraz w leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich. Lek może być stosowany u kobiet w ciąży pod ścisłym nadzorem lekarskim, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem.

Przeciwwskazania obejmują czynne krwawienie, małopłytkowość wywołaną heparyną, ciężkie zaburzenia krzepnięcia oraz nadwrażliwość na składnik. Nadroparina może nasilać działanie innych leków przeciwkrzepliwych, aspiryny i NLPZ. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, chorobami wątroby oraz u osób starszych. Konieczne jest regularne monitorowanie parametrów krzepnięcia i liczby płytek krwi.

Czas stosowania nadropariny wapniowej zależy od wskazania klinicznego. W profilaktyce pooperacyjnej zazwyczaj podaje się ją przez 7-10 dni lub do czasu mobilizacji pacjenta. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich terapia trwa zwykle 5-7 dni, do czasu wprowadzenia doustnego leku przeciwkrzepliwego. Długotrwałe stosowanie wymaga regularnego monitorowania i może być kontynuowane przez kilka tygodni pod ścisłym nadzorem medycznym.

Kluczowe jest przestrzeganie techniki iniekcji podskórnej - lek podaje się w fałd skórny brzucha lub uda, zmieniając miejsca wkłuć. Należy obserwować objawy krwawienia, siniaki w miejscach wstrzyknięć oraz reakcje alergiczne. Ważne jest regularne wykonywanie badań kontrolnych (morfologia, czas krzepnięcia). Pacjent powinien unikać urazów i poinformować innych lekarzy o stosowanej terapii przed zabiegami.